venerdì 18 aprile 2014

S' ABE.

 S' ABE.

de SERAFINU SPIGGIA

Chin sas alas ti pesas a bolare
in sos campos tra nuscos e fiores
làssas sa domo tua e sos albores
e andas leu a nettare a carrare.

Andas,bolende da' fiore in fiore
fidele a sa natura, a sos incantos
passas e los bìsitas tottucantos
chin suave lebiesa e chin amore.

Chin sas anchittas d' inzeniosu impreu
ti pulis sos sensibiles corrittos
las usas pro leare dae pittos
donzi fiore su fecundu leu.

Poi,'olende in chelos solianos
supra sos campos de chentu colores
l' ispalghes in sos àtteros fiores
pro fagher fruttos dulches e galanos.

Cun mirabile faina onzi sustantzia
nettare,leu,rèsinas e linfas
leas e,a nois in diversas tintas
nollos regalas in manna bundantzia.

leu,cheripighe,mele e chera
pones in rejas bene modelladas
e in sas cellas precisas,ordinadas
che passas die e notte fainera.


mercoledì 16 aprile 2014

PAROLE ...

NINO SARDONICO


PAROLE TROVATE PER STRADA

NELLE NOTTI DI PRIMAVERA

NEGLI INVERNI BUI E FREDDI

TRA VITE SQUARCIATE DAL NULLA

AMORI PERSI CHE NON TORNANO

SASSI E SABBIA NELLA MEMORIA.

PAROLE LASCIATE NELLE STAZIONI
                                                   DEGLI ADDII
E RITROVATE NEI MARI
                                  DEL SOGNO

PERSE NEI BOSCHI PROFONDI
                                            DELLA MENTE
CERCATE NELLE PIETRAIE DELLA RAGIONE

CONCHIGLIE PREZIOSE
                                PORTATE ALLE ORECCHIE
                                                                    PER SENTIRE IL MARE...





domenica 30 marzo 2014

“ Apo campadu”- "Ho vissuto"

“ Apo campadu” (Ho vissuto)

in sos oros de unu lagu 
in pes de duos montes 
in domos fattas de pedra 
e tufu in ue sa beddia falat fritta
e sa neula bene cumpatta.

Apo campadu...
in marighinas de abas tebias
in sos oros de birde beranu
e de grogu e caldu istiu
in ue sas loroddosas  chigulas
cantana isvilidas.

Apo campadu...
cun omines in carrera
cun arrejinos de sos mannos
cun sas feminas in sa funtana
a istagnale postu  in conca
e bunnedda istrinta in chintu.

Apo campadu...
cun bonas cumpanzias
cun ticcos de binu bonu
de chiterras durche sonu
cun cantigos a serenada
cun tosta sa pesada.

Apo campadu...
cun rintoccos de campana
cun passos cadenzados
sos mios acumpanzados
cun lagrimas a trainos
cun arvures a cumpantzia.

Apo campadu...
cun bentos de ponente
cun fruscios de libecciu
cun tirighinos chietos e mudos
cun pasculos animados
cun nidos de acilibrios.

Apo campadu...
 cun belidas de anzones
cun trigos e ispigas
cun pigadas e  impedrados
cun merajos disizados
e connoschentes in disterros.

Apo campadu...
 cun sacrifitzios e tribulias
cun otzos de olias
cun ammentos bonos e malos
cun linnas e bistrales
de bidda mia sos canales.



Tula -Tirighinos.
Tula -Tirighinos.

domenica 26 gennaio 2014

All'ondivago scorrere del tempo...



All'ondivago
scorrere del tempo
sabbia nell'atroce clessidra 
anch'io mi vado sgretolando 
come il ciglio riarso di una duna. 

M'illuse la pioggia - e il vento 
implacabile suo complice alato - 
di poter diventare terraferma... 

 [Paola Alcioni sa cantadora]



giovedì 9 gennaio 2014

TOTU EST POESIA

TOTU EST POESIA 


Paola Alcioni (Sa Cantadora)

Càstia, intzímiat a proi…

Annuadas a bentu arrevésciu
nais de ghísciu
trassant in sa bizarra ‘e su celu
signus chi no cumprendu.
Ma no ddi fait nudda:
totu est poesia.

Proit, fillu miu, sa dí afrigia
stiddiendi in lutzinas de annúgiu
arraminadas làgrimas de grunda.
Fintzas in su stúgiu ‘e is sentidus
tzívinat e s’unda de maistrali
incrubat acutzas tzinnigas
de dolori.

Po m’avesai a su marigosori ‘e sali
de custu mali de bivi,
deu, sossoini de pena,
in s’arena arréxinis emu postu.
Nuas mi ddas lassàt ‘onnia sbentuliada
e no nd’allebiàt s’àcua s’asciutori.

Imoi, candu sa mannària ‘e su celu
in càscias de umbra
is neas s’aguantat asuria,
de sa manu mia si strobint
arànnias sintzieddus
e arrandant tirinnia de fueddus
in sa trama tirada de s’abetu.
Aici
sciortu su spantu de sogas de apretu
totu si fait cantu e poesia
in custa ‘ia de nebida e de vida.
E mancai si scurighint is bisus
in is trobeas de su tempus
no lassu prus chi arrisus axedint
che binu intristau.
Tui mi dd’as imparau,
limbichendi de píxidas currentis
de axiu
su prexu di essi biu.

Càstia maistu miu piticu, bisadori
de bisus mannus mannus,
no proit prus!
Nais de craboni
trassant in sa pruinca ‘e su celu
bólidus chi si stésiant.

Ti nd’as andai tui puru?

Si strobint de sa manu mia in su saludu
de cilixia caus e de ressínniu...

De sa tua, arrúndilis chi lestras
torrant in carínniu di allirghia
narendi: est berus! Totu
- totu! - est poesia.


TUTTO è POESIA

Guarda/ comincia a piovere...
Annodati a vento ostinato/ rami di gesso/ tracciano nell’ardesia del cielo/ segni che non capisco.
Ma non importa:/ tutto è poesia.
Piove, figlio mio, la giornata triste/ gocciolando in pozze di malinconia/ossidate lacrime di grondaia./Persino nel cantuccio dei sentimenti/ pioviggina e l’onda di maestrale/ piega aguzzi giunchi/ di dolore.
Per abituarmi all’amarezza di sale/di questo male di vivere,/ io, salicornia di pena,/ nella sabbia avevo messo radici./Me le lasciava nude ogni colpo di vento/e la pioggia non ne leniva l’arsura.
Ora, quando la vastità del cielo/ in scrigni d’ombra/ avara trattiene le aurore,/dalla mia mano si liberano ragni/nero-fumo e formano pizzi- ragnatele di parole/ nello sfilato dell’attesa.
Così/ sciolto lo stupore da lacci di necessità/ tutto si fa canto e poesia/ in questa strada nebbiosa che è la vita./ Ed anche se si abbuiano i sogni/ nelle pastoie del tempo/ non lascio più che sorrisi inacidiscano/come vino triste.
Tu me l’hai insegnato,/distillando da oscure correnti/d’angoscia/ la gioia di vivere.
Guarda mio piccolo maestro, sognatore/ di grandissimi sogni,/ non piove più!/ Rami di carbone/tracciano nella pervinca del cielo/ voli che si allontanano.

Te ne andrai anche tu?

Si liberano dalla mia mano nel saluto/ gabbiani di brina e di rassegnazione…
Dalla tua rondini che svelte/tornano in carezza d’allegria/ dicendo: è vero! Tutto/ - tutto! - è poesia.

domenica 5 gennaio 2014

No ti poto amare

No ti poto amare

Giovan’inutilmente
ti ses post'in s'isettu
chi deo benz'a ti pedir'amore.
Ti giuro francamente

chi no ti tenz'affettu,
pro mores c'am'un ateru fìore.
Si so franch'e leale
non ti nde parzat male,
nè b'hat motiv' 'e mi tenne rancore.
Sos rancores lassamus,
amigos fimis, amigos restamus.

Si no ti pot'amare,
né daredi recreu
comente dias a cherrer, bella mia,
nde deves inculpare
solu su coro meu,
chi pro te no dimustrat simpatia.
Su cor'uman'est gai,
non si piegat mai:
palpitat cando cheret ips'ebbia.
Deo non lu trattenzo,
ma si no t'amat culpa no nde tenzo.

Sa franchesa perdona,
deo faedd'in cara.
Non ti connosco nisciunu difettu;
ses bella, onest'e bona,
in virtudes ses rara,
puru cun tottu no ti tenz'affettu.
Duncas es tottu vanu
chi tenzas fìttianu
iscrittu su lumen me'in s'intellettu.
Pens' 'e ti rassignare,
e proa si nde lu podes canzellare.

Ti deves figurare
ch'est una visione
su penseri chi fìrmu has in sa testa,
si no, podes pensare,
chi un’illusione
ti podet esser fatal'e funesta.
Lassa su sentimentu,
a' cust'avvertimentu
si felize ti cheres, fide presta.
Si penseri no mudas,
de custa passione ti nd'impudas.

De amore suspiras,
si presente ti seo,
dae me ti pretendes cunfortada:
cand'in cara mi miras,
non t'abbizas chi deo
non corrispund'a sa tua mirada?
Ti fatto visu tostu,
prite no so dispostu
in coro me'a ti dare s'intrada.
Cando miras a mie
cheres azzender fogu cun sa nie.

Pensa de m'olvidare
e cun serenidade
abbandona s'idea c'has leadu.
Mi des cunsiderare
coment’ ‘e unu frade,
no coment' 'e su tou innamoradu.
Allegra des istare,
ca no t’hat a mancare
cuddu chi t'hat sa sorte destinadu,
pro su cale unu die
des olvidare c'has connott'a mie.

Ogn'affann'ogni pena
comente benit passat,
gai hat decretadu sa natura;
puru cussa cadena
ch'in paghe non ti lassat,
benit a si truncare, ista segura.
Un'ateru fiore
t'hat a pedir'amore,
de me no nd'has a fagher pius cura,
anzis, allegramente,
mi des ismentigare totalmente.

Como t'happ'avvisadu
chi non ti tenz'amore,
pro ca tenz'in su cor'atera rosa.
Si francu so istadu
no mi uses rancore,
anzis nde des andar'orgogliosa
de tenner unu frade,
chi, cun sinceridade,
t'est istadu fìdel'in dogni cosa.
Sighimus s'amistade,
ma s'intendet, coment' 'e sorr'e frade.

Autore Peppinu Mereu




domenica 8 dicembre 2013

Cantat de Remundu Piras

In d’una gara cantat Fadda, Tucone e Piras. Giuanninu Fadda in d’un ottada narat a Tucone chi est dispostu a fagher fin’a punzos; a da chi si nde fin bettende de onzi colore e Piras intervendi in d’un ottada fatende su calculu e sos zaffos e gai fateit rifletere su poeta de Fordonzanos.

Si bos betades manu, a sos concluos,
a bisu chi sos punzos bonos crese.
Nde li das unu e ti nde torrat duos:
da chi faghes sos contos, sunu trese.
Unu nd’agiunghet a sos punzos suos
duos nd’agiunghet issu e faghen sese.
Narami, ite alanzu b’as igue
da chi nd’at duos issu e bator tue?

Autore Remundu Piras